دیالوگ های زیبا و ماندگار فیلم ها

همیشه یک پایان تلخ بهتر از یک تلخیه بی پایانه

چقدر از ارزش دیالوگ در سینما آگاهی دارید؟ اگر نگاهی به فیلم های برتر تاریخ سینما ایران و جهان بیاندازید حتما در خواهید یافت که دقت زیادی برای دیالوگ نویسی شان صرف شده .
حال اینکه چه دیالوگی را دیالوگ خوب می گوییم و دیالوگ خوب چه خصوصیاتی دارد بحثی است مفصل و مجالی دیگر می طلبد .
اما اگر شما هم کمی حافظه سینمایی تان را مرور کنید ، احتمالا تعدادی دیالوگ به یاد ماندنی خواهید یافت که همچون جملات قصار در ذهنتان ثبت شده اند

بيايد بهترین دیالوگ ها وگفتگوهای فیلم هايي رو كه ميبينبم و بگذاريم.

رضا ( خسرو شکیبایی ): ببین دلخوری، باش. عصبانی هستی، باش. قهری، باش . هر چی می خوای باشی باش
ولی حق نداری با من حرف نزنی . فــَمیــدی ؟

دیالوگی از مرحوم خسرو شکیبایی در سریال خانه سبز

ممنون ریحانه خانم،فکر خیلی خوبیه 5+

احترامت واجبه خان دایی. اما حرف از مردونگی نزن که هیچ خوشم نمیاد. کی واسه من قد یه نخود مردونگی رو کرد تا من واسش یه خروار رو کنم؟ این دنیا همیشه واسه من کلک بوده و نامردی. به هر کی گفتم نوکرتم با خنجر کوبید تو این جیگرم.کسی از مردن ما ناراحت می‌شه؟ نه ننه! سه دفعه که آفتاب بیفته سر اون دیفال و سه دفعه هم که اذون مغربو بگن، همه یادشون می‌ره که ما چی بودیم و واس چی مردیم.من بچه‌ام آره. من خیلی هم ب...چه‌ام. واسه این که هر کی تو گوشم بزنه، می‌زنم تو گوشش. اما تو چی؟ دلت می‌خواد تو گوشِت که بزنن بگی من پهلوونم! پهلوونم باس افتاده باشه! تو گوشش که می‌زنن سرشو بندازه پایین و از زیر دیوار رد شه. شما اینو بهش می‌گین پهلوونی؟وقتی تاس آدم بد نِشست، بد نِشست. اما من فرار نمی‌کنم. فرار آدمو کوچیک می‌کنه. ولی من تا آخرشو می‌رم

ممنون ریحانه خانم،فکر خیلی خوبیه 5+

ممنون از نظر لطف شما 

اما درهای رحمت خداوند همیشه به روی شما باز است ...
و این قدر به فكر راههای دررو نباشید
خدا كه فقط متعلق به ادم های خوب نیست
خدا، خدای آدم های خلافكار هم هست
فقط خود خداست كه بین بندگانش فرقی نمیگذارد
او: اند ِ لطافت
اند ِ‌ بخشش
اند ِ بیخیال شدن
اند ِ چشم پوشی و رفاقت است...


«راههای رسیدن به خدا به عدد آدمهاست»


من عاشق این دیالوگای فیلم مارمولکم

سه دفعه که آفتاب بیفته سر اون دیفال و سه دفعه هم که اذون مغربو بگن، همه یادشون می‌ره که ما چی بودیم و واس چی مردیم.

خیلی این جمله اش قشنگ بود 

پيرمرد قصه‌گو (اسپيريديون آكوستا كاشه): و انسان تنها نشسته بود، غرقه در اندوه. حيوانات نزديكش نشستند و گفتند: "ما دوست نداريم تو را اينگونه غمگين ببينيم. هرچيز كه آرزو داري از ما بخواه." انسان گفت: "مي‌خواهم تيزبين باشم." كركس جواب داد: "بينايي من مال تو." انسان گفت: "مي‌خواهم قوي‌دست باشم." پلنگ گفت: "مانند من قدرتمند خواهي شد." انسان گفت: "مي‌خواهم اسرار زمين را بدانم." مار گفت: "نشانت خواهم داد." و سپس تمام حيوانات هرچه داشتند به او دادند. وقتي انسان همه چيز را گرفت و رفت، جغد به بقيه گفت: "انسان خيلي چيزها مي‌داند و قادر است كارهاي زيادي انجام دهد. من مي‌ترسم!" گوزن گفت: "ولي انسان هرچه آرزو داشت دارد، ديگر جاي اندوه و ترس نيست." اما جغد جواب داد: "نه. حفره‌اي درون انسان ديدم. آنقدر عميق كه كسي را ياراي پر كردن آن نيست. اين همان چيزي است كه او را غمگين مي‌كند و مجبورش مي‌كند بخواهد. او آنقدر به خواستن ادامه مي‌دهد تا روزي هستي مي‌گويد: من تمام شده‌ام و ديگر چيزي ندارم پيشكش كنم!"

آخرالزمان - 2006
مل گيبسون

خیلی زیبَا و قابل تامل بود ممنونم 

خیلی زیبَا و قابل تامل بود ممنونم 

خواهش میکنم

رضا صباحی (خسرو شکیبایی): به نظر من یه خونه هرجایی میتونه باشه. میتونه بالای یه ساختمون بلند باشه. میتونه توی یه کوچه قدیمی که زیر یه بازارچه‌ست باشه. میتونه بزرگ یا میتونه کوچیک باشه. میتونه برای هرکس مفهومی داشته باشه یا هر رنگی داشته باشه. میتونه به رنگ آجر یا به رنگ شیشه و سنگ باشه. میتونه رنگ قرمز یا به رنگ...
ولی من... یعنی بهتر بگم ما، معتقدیم خونه هرچی که باشه، باید سبز باشه. بله، سبز و همیشه سبز...


(این دیالوگ با صدای خسرو شکیبایی و موسیقی تیتراژ آغازین خانه سبز را از اینجا گوش دهید)

مال (ماریون کوتیلارد): تو منتظر یه قطاری. یه قطار که تو رو به دوردست‌ها می‌بره. می‌دونی که امیدواری این قطار به کجا ببردت. ولی مطمئن نیستی و مهم هم نیست. اما چطور ممکنه برات مهم نباشه اون قطار تو رو به کجا می‌بره؟
کاب (لئوناردو دی‌کاپریو): چون ما با هم خواهیم بود.


inception-2010
کریستوفر نولان

راوی : در مسابقه لحظاتي هست که توپ به بالاي تور برخورد مي کنه و در کسري از ثانيه، يا به جلو ميره و يا برمي گرده. با کمي خوش شانسي، به جلو ميره و شما مي بريد و يا اينطور نمي شه و شما مي بازيد.


Match Point - 2005
WoodyAllen

این دیالوگ اول فیلم match point با اون صحنه ای که نشون میده خیلی دوس دارم

لیلا حاتمی : خانوادتون4 نفره .پدر، مادر ، تو و برادرت .خانواده ای از نوع کلان شهر.با شعار فرزند کمتر زندگی بهتر ولی برای همین زندگی بهترشما بیش از هر چیزی نیازمند باور یکدیگر هستید .تو باید باور کنی به خاطر احساس مادرانه مادر، تو امنترین و گرمترین خونه ی دنیا رو داری و به خاطر دور اندیشی پدر، تو بهترین پشتیبان و درخشان ترین آینده رو داری و به خاطر همیاری وهمراهی برادر یا خواهرت تو می تونی جسورانه ترین قدم ها رو برداری .....

بحث باور بود کسی که تو رو باور کرده ، همون دخترک گمشده .وقتی اون بین این همه آدم تو رو باورکرده و به تو پناه آورده تو چه وظیفه ای در برابر باورش داری باهاش همراه بشی یا اون پس بزنی . پس می زنی . چون اون گریان دنبال زندگی ، دنبال رهایی از گمشدگی.ولی تو خودت ،باورات از دست دادی .تو مردی از الان مردی...

وقتی پناه دخترک گمشده میشیم سعی می کنیم  بیشترین محبت در حقش بکنیم وامن ترین پناهش باشیم و حتی در برابر گریش نگران تر از مادرش میشیم البته اولش فکر می کنیم این از دلسوزی ماست نسبت به این کوچک بیچاره .اما نه با یکم فاصله می فهمیم ما به او نیاز داریم و این احساس امنیتی که در او ایجاد می کنیم زیبا ترین و بهترین حس رو به ما میده .احساس قدرت می کنیم و احساس انسان بودن .به خاطر همین دلمون می خواد با هر چیزی که می تونیم اون برای خودمون نگه داریم و همه ی اون حس ها رو درون خودمون دردهن و خازرمون جاودانه کنیم .

من این قسمت فیلم هرشب تنهایی رو خیلی دوست دارم ..

شب دهم :
رفاقت صداقته نه لا پوشونی و بی صداقتی